Przejdź do głównej zawartości

Sneaky throws, czyli checked i unchecked exception w jednym!

Często podczas pisania kodu Java korzystam z wyrażeń lambda wprowadzonych wraz z Java 8. Często prowadzi to też do pewnych nowych problemów i zmusza do szukania rozwiązań. Przyjrzyjmy się jednemu z nich.

Checked exception w wyrażeniu lambda

Często zdarza się, że metoda wywoływana wewnątrz lambdy rzuca wyjątek. Nie ma sprawy gdy wyjątek jest obiektem klasy będącej podklasą RuntimeException. Wtedy po prostu się nim nie przejmujemy. Wyjątek jest przekazywany w górę stosu wywołań. Problem zaczyna się gdy kompilator zmusza nas do obsługi wyjątku. Jak zwykle mamy 2 wyjścia: obsłużyć wyjątek za pomocą bloku try-catch, bądź zadeklarować przekazanie wyjątku dalej za pomocą słowa kluczowego throws. O ile wiemy co zrobić po złapaniu wyjątku to wszystko gra. Co natomiast gdy chcemy wybrać drugą opcję? Większość interfejsów stosowanych jako typy parametrów, często przekazywanych jako lambdy jak np: Function, Consumer czy Supplier nie deklarują, że mogą rzucić wyjątek. W takim wypadku druga opcja zupełnie nam odpada.

Rozwiązanie

Rozwiązania w zasadzie są dwa:

Opakowanie wyjątku w RuntimeException

Weźmy sobie metodę, która rzuca wyjatkiem IOException:

public void throwsIOException() throws IOException {
    throw new IOException();
}
Teraz spróbujmy wywołać ją w wyrażeniu lambda:

public void throwInLambda() {
    Collections.singletonList(1).forEach(x -> throwsIOException());
}
Cóż... Kompilator nam na to nie pozwala. Opakujmy wyjątek w RuntimeException:

public void throwInLambdaWithRuntime() {
    Collections.singletonList(1).forEach(x -> {
        try {
            throwsIOException();
        } catch (IOException e) {
            throw new RuntimeException(e);
        }
    });
}
Działa? Działa. Wyjątek jest przekazywany w górę do naszej metody throwInLambdaWithRuntime. Stąd można go obsłużyć lub przekazać wyżej. Problem w tym, że to tak naprawdę nie ten obiekt wyjątku o który nam chodziło. Docelowy obiekt znajduje się w cause. Traktuje to rozwiązanie jako połowiczne.

"Sneaky throws"

W Java 8 została wprowadzona nowa reguła wnioskowania, według której każde użycie throws T, gdzie T jest typem generycznym oznacza, że metoda może rzucić wyjątek typu RuntimeException. Dlaczego więc z tego nie skorzystać?
Przygotujmy sobie metodę sneakyThrow:

private static <T extends Throwable> void sneakyThrow(Throwable t) throws T {
    throw (T) t;
}
Do powyższej metody przekazujemy obiekt wyjątku, który chcemy rzucić. Zostanie on wtedy rzucony tak jak z użyciem słowa kluczowego throws ale kompilator nie będzie wymagał już jego przechwycenia. Weźmy sobie metodę rzucająca wyjątek z użyciem metody sneakyThrow:

public void throwsSneakyIOException() {
    sneakyThrow(new IOException("sneaky"));
}
I spróbujmy ją wykorzystać w wyrażeniu lambda:

public void sneakyThrowInLambda() {
    Collections.singletonList(1).forEach(x -> throwsSneakyIOException());
}
Kompilator nie zgłasza już żadnych problemów.
Rozwiązanie to ma jednak jedną złośliwość. No bo jeśli teraz zechcielibyśmy złapać wyjątek to nie mamy takiej możliwości bo nie jest on zadeklarowany. Zawsze możemy jednak wydzielić sobie fragment kodu do metody deklarującej rzucenie danego wyjątku i wtedy można go już złapać i obsłużyć.

O sneaky throws dowiedziałem się trochę przypadkiem przeglądając kod, korzystający z adnotacji biblioteki Lombok, którą bardzo polecam.

Dla mnie to odkrycie nieco zmniejsza ból głowy regularnie powodowany przez wszechobecne wszędzie wyjątki :)

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Wzorzec Open Session in View w Spring Boot

Dzisiejszy post będzie z cyklu: "Wtf? Dlaczego to działa?". A dotyczy on pewnego wzorca, którego implementacja jak się okazuje jest we frameworku Spring Boot domyślnie włączona, czego nie wszyscy programiści mogą się spodziewać. Geneza Zaczęło się od tego, że pisałem kolejny test integracyjny do kolejnego kontrolera. Test napisany, uruchamiam, zielono. No i przeglądam sobie jeszcze raz kod zanim wypchnę zmiany do review. I rzuciło mi się w oczy, że zapomniałem dodać adnotacji @Transactional (do tej pory uważałem, że to jest zawsze wymagane). I wtedy zadałem sobie przytoczone na wstępie pytanie. Dlaczego test przeszedł skoro mój serwis dociąga sobie obiekt oznaczony jako LAZY ? Dużo się nagimnastykowałem by wpisać odpowiednie query do Google'a i znaleźć odpowiedź: Open Session in View. Ale o tym za chwilę. Jak działa Hibernate Żeby lepiej zrozumieć opisywane zagadnienie warto przypomnieć jakie kroki w uproszczeniu musi wykonać Hibernate podczas komunikacji z bazą d

Spring Data - save vs saveAndFlush

Cześć, dzisiaj będzie znowu trochę o warstwie persystencji. Czasami kodzie aplikacji korzystającej ze Spring Data można napotkać użycia metody repozytorium save , a czasami saveAndFlush , a z kolei innym razem brak jakiejkolwiek z nich podczas zapisu obiektu. Wszystkie trzy metody mają swoje zastosowanie choć nieco się różnią. Teoria W teorii, różnica jest prosta. Metody save oraz saveAndFlush dodają obiekt do kontekstu persystencji danej sesji i zwracają obiekt zarządzany. Ponadto druga z nich wymusza wymusza wykonanie nagranych przez ORM akcji na bazie danych przez co dane zostają przesłane do silnika bazy. Może się to okazać przydatne w przypadku gdy w ramach jednej transakcji chcemy jeszcze wykonać kolejne zapytania, które mają być świadome wprowadzonych wcześniej zmian. Natychmiastowa synchronizacja może się również przydać gdy wykorzystujemy poziom izolacji READ_UNCOMMITTED . Czasami jednak w kodzie nie ma żadnej z nich. Wtedy możliwe jest wykonywanie tylko zapytań UPDATE

One-to-one i lazy loading

Hibernate jest frameworkiem, który nie przestaje zaskakiwać. Kryje się w nim mnóstwo tajemnic, pułapek i zagadek. Jedną taką pułapkę postaram się opisać w tym wpisie, a dotyczy ona nieoczywistego na pierwszy rzut oka zachowania adnotacji @OneToOne z parametrem fetchMode=LAZY . One-to-one Adnotacja @OneToOne służy w JPA do oznaczania pól encji, które odnoszą się do obiektów będących z nią w relacji jeden-do-jeden. W znormalizowanym schemacie relacyjnej bazy danych oznacza to sytuację, w której mamy do czynienia z dwoma tabelami A oraz B , a jedna z nich posiada kolumnę, której wartości wskazują na klucz identyfikujący krotkę w drugiej z nich. Np: Lazy fetch Adnotacja @OneToOne zawiera również atrybut fetch , który może przyjąć wartości EAGER lub LAZY (domyślnie EAGER ). O ile ustawienie wartości EAGER oznacza, że Hibernate musi pobrać dodatkowy wiersz natychmiast (za pomocą klauzuli JOIN bądź dodatkowego zapytania) to zastosowanie LAZY może ale nie musi spowodowa